Indyjski wojownik w Karakorum

W 1996 sojusznicy i klienci Pakistanu – Talibowie zdobyli Kabul. W 1998 roku Pakistańczycy zdetonowali „islamską bombę atomową”. Poczuli się pewnie i postanowili trochę poszarpać Hindusów. Oczywiście, ponieważ oba kraje miały broń jądrową, chodziło o małą wojenkę. Zimą 1998/99 pogranicznicy indyjscy opuścili jak co roku cześć fortów w rejonie miasteczka Kargil. Na przedwiośniu (tzn. przełomie kwietnia i maja) elitarne odziały Pakistanu i bojownicy (lub bardziej dżyhadyści) kaszmirscy obsadzili skrycie opuszczone  posterunki. Było ich zaledwie 5 tysięcy, ale naprawdę ciężko było ich wygnać z zajmowanych pozycji. Zaminowali drogi i górskie ścieżki, mieli ze sobą broń przeciwlotniczą i lekką artylerię.

Na foto – miasteczko Kargil. Na fotce głównej – żołnierze Indii, zdjęcie z czasów opisywanej wojny.

Rząd w New Delhi zmobilizował szybko, aż 200 tysięcy wojaków. Jednak w wysokich górach niewielki oddział uzbrojony w lekką broń może powstrzymywać brygadę, ba jeden karabin maszynowy i kilku snajperów może zatrzymać natarcie batalionu. Po za tym na tych odludnych bezdrożach nie można było zwyczajnie wykarmić takich mas wojska. Na dodatek znaczna część (szczególnie palących cygarety) szybko rozchorowała by się z powodu wysokości. Zdecydowano wysłać do akcji 20 tysięczny elitarny korpus górski. Natarcie wspierać miały samoloty, helikoptery, moździerze  i ciężkie  haubice strzelające stromotorowo. Co ciekawe w korpusie tym walczyło tez wielu indyjski muzułmanów.   Kontrofensywa indyjska rozpoczęła się w maju i trwała do 26  lipca.

   W ostatnim tygodniu maja Hindusi zaczęli, siłami trzech batalionów, szturmować „Wzgórze Tygrysa”.  Wzgórze jak wzgórze  – szczyt jest położony dwa razy wyżej niż Rysy. Walki były zaciekłe. 3 lipca rzucono do szturmu 18 batalion grenadierów. Warunki terenowe  były takie, że nie było innej rady jak wysłać przodem szpicę. Pluton szturmowy miał za zadanie zrzucić pozostałej części oddziału liny i drabiny sznurowe. Szturmowcy ruszyli nocą. W pewnym momencie dowódca zdecydował by jeden ochotnik wspiął się po stromym zboczu i zrzucił linie reszcie. Zgłosił się 19 letni szeregowy Yogendra Sigh Yadav. Zadanie wykonał i przednia straż zaczęła się cicho piać w górę. Załoga fortu zauważyła ich jednak i otwarła morderczy ogień z karabinów maszynowych i granatników  RPG-7. Wielu kolegów Yogendry poległo, lub odniosło rany. Poległ dowódca.    Szeregowy Yogendra musiał lubić swoich kumpli ponieważ wpadł w prawdziwą furię. Pod ogniem dopadł pierwszego bunkra i przez otwór strzelniczy wrzucił granat. Potem zlikwidował załogę drugiego bunkra. Cześć obsady zabił czekanem wspinaczkowym, cześć ciosami karate (lub podobnej sztuki). W końcu pozostali przy życiu koledzy Yogendry dotarli na szczyt. Szeregowy obwinął paskiem złamaną w walce rękę i  poprowadził szarżę na ostatni bunkier.  To był przełom w bitwie. 4 lipca górę zdobyto. Z 94 osobowej załogi twierdzy na szczycie przeżyło tylko dwóch. Hinudsi stracili 38 zabitych. A Yogendra dostał najwyższe odznaczenie za odwagę – order Param Vir Chakra.

Wojna skończyła się w lipcu po prawie 2 miesiącach ciężkich walk. Islamabad myślał nawet by użyć bomby atomowej, ale na szczęście się nie zdecydował. W walkach poległo (wg. oficjalnych danych) ok. 450 Pakistańczyków i 527 Hindusów. Linia demarkacyjna wróciła do stanu sprzed wojny. A szeregowy Yogendra został gwiazdą i chyba trochę mu się przytyło chyba bardziej niż Adamowi Małyszowi po zakończeniu kariery mistrzowskiej. Cóż bohaterowie mają prawo pojeść i odpocząć 🙂

A tu trochę muzyki z patriotycznego musicalu bollywodzkiego o tej wojnie. Jaki kraj taka polityka historyczna 🙂

Fotografie – z Wikipedii bo w Karakorum nigdy nie byłem.

Jakkolwiek Gazpol jest gazetą de facto partyjną (z wszystkimi wadami i zaletami tego stanu rzeczy) to analizy Rybczyńskiego zawsze ciekawe. Tu o tym jak i dlaczego Rosjanie zaczęli wspierać Talibów. Cóż około 2012 roku odkryto w afgańskich górach ogromne złoża wszelakich minerałów. Ani Iran, ani Moskovia, ani USA, ani Pakistan, ani Chiny nie mogą dać się wypchnąć z Afganu. Ta wojna potrwa jeszcze długo.

A tu o innym Rambo ze Wschodu. 63 letni weteran znów ruszył na wojnę. Tym razem z ISIS. Siwobroda maszyna do zabijania dżyhadystów 🙂