Chutornik W. 2
Wilki, psy i konie
Dawno, dawno temu siedziałem przy ognisku w kurnej chacie położonej wysoko w górach. Ów szałas należał do spółki ciobanów z pobliskich wiosek. Dwóch (dziadek i wnuk) było Rumunami, a jeden Maramorskim Rusinem. Rumuni byli dość małomówni, nie znali zresztą innej mowy poza wołoską. Ja zaś żadnym z romańskich języków nie władam. Trzeci zaś, zwący się…
Read More about Wilki, psy i konie