Notatki z Burzy cz.1

Wojownicy, razem z rodzinami, rozsiedli się przy ciepłym ogniu. Choć poza jaskinią szalała zamieć tu było ciepło i sucho. Brzuchy były pełne, pieczeń z mamuta była doskonała. Teraz wypiwszy wprzódy wywar z suszonych muchomorów czerwonych czekali na występ Szamanki. W końcu wyszła z głębi pieczary. Ustrojona w pióropusze i skóry szamanka Maryla zaczęła śpiewać Pieśń o Wiośnie, a wojownicy pogrążeni w transie akompaniowali jej. Jedni brzdekali na cięciwach łuków, a inni wybijali rytm uderzając o siebie kośćmi mamucimi. Na wszystko spoglądał odziany w niedźwiedzia skórę dostojny wódz szczepu zwany Mate-Usz. W ręku dzierżył Dzidę Bogów. To dzięki niemu jego ludzie mieli pełne brzuchy. Chwała Wodzowi za jego mądra politykę – krzyknął po zakończeniu przez szamankę śpiewu wojownik Seban. Sława! Sława! Sława! – odrzykneli wojownicy, a echo odbiło gromko okrzyk.

Śniło mi się, że dostałem telegram z Moskwy. Z treści jego wynikało, że Lew Tołstoj zachwycił się moim ostatnim wpisem na fejsbuku. Wielki Pisarz chce opuścić swoją rezydencję w Jasnej Polanie i przyjechać do Krakowa. Tam chce zjeść ze mną kebaba i wypić wódkę w lokalu C.K. Sarajewo, który mieści się przy Alejach Cesarza Franciszka I Józefa pod numerem 8. Piękna sprawa, będę jadł kebaba i pił rakiję z samym Tołstojem. Myślicie, że powinienem ubrać garnitur czy może jednak dres? Wszak Tołstoj lubi ludowe klimaty więc dres by pasował, tak w klimatach nowohuckich by było.