Realizm jest konieczny
Gdyby sam cesarz Bonaparte wyszedł z filmu Ridleya Scotta i zastąpił generała Załużnego to i tak wiele by nie wskórał. SZU nie dostanie żadnej wunderwaffe. Nawet Gryfy ani Sokoły nie pojawia się w tym roku na ukraińskim niebie. Nie da się też długo prowadzić wojny, gdy wysyła się na pola minowe, pod ogień km-ów 50-letnich mużyków, a wysportowanych 30-latków z midlle-class zostawia w spokoju. Nie będzie defilady w Sewastopolu. Ukraińska chorągiew nie załopota nad ruinami Azowstalu. Nasz sąsiad jest dziś w sytuacji podobnej do Finlandii z 1944 czy Korei Południowej w 1953. Ukraina wygrała bo przetrwała. Jednocześnie straciła niemało ziemi, miast, wsi, rynków zbytu, szans rozwojowych a przede wszystkim ludzi. Nie trudno zauważyć, że morale eroduje. Nie trzeba być wytrawnym dyplomatą by zauważyć , że ukraińskie kierownictwo wojskowo-polityczne zaczyna wykonywać nerwowe i błędne ruchy. Wojna się powoli kończy. Pytanie co po niej?
My Polacy musimy nadal pomagać. Leży to w naszym interesie. Nie jest dobrze mieć rosyjskie bazy koło Lwowa. Nie jest jednak dobrze mieć po sąsiedzku zniszczony kraj pełen uzbrojonych ludzi. Rosja musi być w stosunkach z Ukrainą jak Korea Północna w relacji z Południową. Mogą straszyć, ale wojna musi zostać realnie zamrożona. Bez tego Ukraina będzie dryfować w kierunku implozji.
Nie mniej jednak, trzeźwo trzeba przyznać, że na pewnych polach mamy różne interesy. Ukraiński farmer jest konkurencją dla naszych farmerów. O swoich gospodarzy musimy dbać. Wiadomo też , że władze w Kijowie będą musiały po wojnie przymilać się do władz w Berlinie. Będą do tego zmuszone z przyczyn ekonomicznych. Nie mniej nasza dyplomacja musi działać by polskie firmy budowlane miały preferencje w kontraktach na odbudowę. Sprawy ekshumacji odpuścić nie możemy. Chodzi tu o godność naszego państwa. Musimy się dogadać. Może nie jak bracia, jak kuzyni i sąsiedzi zarazem. Jeszcze dużo pracy przed nami.
Na foto – fiński piechur na pozycji. Lato 1944 roku.