… z dorzecza Wisłoka
Przedwiośnie Wpadłem w miasto niechcący. Miałem jechać obwodnicą, ale pomyliłem drogę i wjechałem do centrum. Tu już czuć było wojnę. To taki dziwny stan…jakby elektryczność wisiała w powietrzu. Poczucie trwogi, naciągania ord barbarzyńców. Jeszcze ich nie widać, ale lada dzień mogą być i tutaj. Ta trwoga zalana ciepłym słońcem ukrainnego przedwiośnia. Ruch w mieście był…
Read More about Na rozjeździe w Żytomierzu
Rozpisywać się nie będę bom zmęczony. W wielkim skrócie: Wojny się nie spodziewaliśmy. Uważaliśmy Putina za terrorystę, despotę, brutalnego imperialistę, ale jednak pragmatyka. Myśleliśmy , że te wojska to po to trzyma by „wypłaszać” inwestorów, prowokować zamieszki i odciągać siły ukraińskie od ( ewentualnego ) lokalnego uderzenia nad Morzem Azowskim. Wojna ukraińska będzie mi się…
Read More about Na Prospekcie nomen omen Peremohy
A cóż by mógł czytać wielki chan Złotej Ordy? Czyta o wielkich wodzach i potężnych despotach. O wojnach i układach pokojowych. Od „Wojny peloponeskiej” Tukidydesa i „Dziejów” Herodota po „Dyplomację” Kissingera. Doskonale zna przebieg falklandzkiej awantury argentyńskiej junty. Zna też dzieje inwazji Iraku Saddama na Iran Chomeiniego. Kalkuluje, radzi się, rozważa różne scenariusze. Nie kieruje…
Read More about Imperia i ludzie – co czyta Putin?
Dawno, dawno temu, gdy byłem jeszcze młody spotkałem na swojej akademickiej drodze profesora Motykę. Wspominam go jako prawdopodobnie najlepszego z moich uniwersyteckich nauczycieli. Na jego wykładach zrozumiałem różnice między „faktami” a „interpretacjami faktów”. Fakty to prawda jakby naga. To „wtedy a wtedy wydarzyło się to, to i to”. Interpretacje zaś to „dlaczego się to wydarzylo-…
Read More about Imperia i ludzie – wilczym tropem
Dawno, dawno temu siedziałem przy ognisku w kurnej chacie położonej wysoko w górach. Ów szałas należał do spółki ciobanów z pobliskich wiosek. Dwóch (dziadek i wnuk) było Rumunami, a jeden Maramorskim Rusinem. Rumuni byli dość małomówni, nie znali zresztą innej mowy poza wołoską. Ja zaś żadnym z romańskich języków nie władam. Trzeci zaś, zwący się…
Read More about Wilki, psy i konie
Płoną stare paragony koperty, wydruki, skrawki I płoną rękopisy notatki na marginesach ornamenty, szyfry *** Gorący język je liże Rude loki płomieni kryją tajemnice Czerwone jak wino Czerwone jak krew **** Palą się wśród śniegu Jak sztandary pułków w ogniskach palone Giną z trzaskiem pogrzebowych stosów *** Zostanie fotografia trochę wspomnień trochę słów Garść popiołów…
Read More about A jednak płoną
– Kawę wziąłeś? –Tak, tak. Wziąłem! Śpij, ciesz się snem! Wychodzę na pole. Z świata ciepłego i suchego do świata mrozu i wichru. Wicher wieje tej nocy z wielką mocą. Dudni i wyje hardkorowo. Jak w tej piosence śpiewanej słodkim głosikiem przez Sanah. Przenika mroźnymi podmuchami moją kufajkę i czuje się teraz niczym hrabia Fredro…
Read More about Czekając na śnieg
Za oknem czarną noc rozświetlał upiorny blask płonących zbiorników z paliwem. Zaczyna się kolejna odsłona nocnego koncertu. Ciężki bas siedmiocalowych haubic, nagły klekot broni maszynowej i automatycznej, grzmot odległych bombardowań, świst rakiet – noc jest niespokojna. Partyzanci krążą wokkoło Kargagradu jak głodnie wilki. Wojna! . Teraz jest koniec lutego. Nawet tu na równinie między Małą…
Read More about W górach Hunza